Pleasure and Pain door Tjø van Zuijlen @vonz_l_ajuintje

Een pleidooi voor de vrijheid en mijn vrienden.

De feiten zullen wel niet feitelijk zijn.
De redenatie helemaal fout.
Dit is een pleidooi uit het hart,
dus alles wat ik schrijf is waar.

Ik ben een vijftiger. Mijn vrienden zijn krakers, kunstenaars en andere keurige mensen. Sommigen maken schilderijen en wonen in een rijtjeshuis. Anderen zijn boekhouder en wonen in een woonwagen. Allemaal willen ze vrijheid van geest. Vrijheid van leven. Allemaal willen ze creëren. Het net iets anders doen. Net iets anders leven. Ik voel me verbonden met mijn vrienden. Ik woon in een chalet. Ook net een een beetje anders en ik ben boos.

Mij krijg je niet zomaar boos. Zeker niet op zoiets ongrijpbaars als de maatschappij. Ik zie altijd de zonnige zijde van dingen. Het goede van de mensen. Als ze iets naars doen, dan vind ik daar meestal een goede reden voor. Ik breng begrip op voor bijna iedereen. Nu is mijn begrip op. De rek is eruit.

In dit pleidooi zal ik me beperken tot de huisvesting van iedereen die het net even anders wil, want daar zit op dit moment mijn grootste pijn. Kraken is verboden. De huizenmarkt zit in een mega-bubbel. Mensen die iets doen met kopen of verkopen van vastgoed zijn de realiteit volledig uit het oog verloren. Ze zien alleen maar geld dat er niet echt is. Kunstenaars wordt het vel over de oren getrokken als ze een atelier willen huren. Rondom mijn eigen chalet (waar ik al 20 jaar met gezin en veel plezier woon) rennen plotseling advocaten zich de benen uit het lijf. Waarom?!

Waarom? Waarom gaat geld steeds voor zaken die er veel meer toe doen? Vrijheid, creativiteit, je eigen leven vormgeven. Begrijpt dan niemand dat we de maatschappij langzaam dood(s) maken? Als het niet meer ‘anders’ mag, iedereen aan de leiband moet lopen van het winstbejag? Als de VPRO mij belt om te onderzoeken of mijn woonsituatie bijzonder genoeg is voor een documentaire en ik word weggezet als volledig uit de tijd omdat ik me opwind om leefgemeenschappen als ADM (Amsterdam) die weg moeten? Ze is jong het meisje dat me belt. Ze kan er niets aan doen. Ze weet het niet en dat maakt me alleen nog maar bozer.

Drommen mensen komen graag naar de feestjes van mijn vrienden op hun bijzondere plekken. Waarom zou dat zijn? Wat is daar te vinden? Daar kun je proeven hoe het is als je vrij mag zijn. Daar worden dingen verzonnen, uitgevonden, uitgeprobeerd. Daar is het anders. Daar is het bier betaalbaar. Daar is het gek en vrolijk. Daar kun je je uitdossen precies zoals je wilt of dat nu met een pauwenveer of een witte boord is. Daar is iedereen welkom.

Maar als de feestgangers weer naar huis zijn, blijven we alleen achter. Alleen met alle eisen en regels die ‘anders zijn’ onmogelijk maken. Met belachelijk hoge huren, dreigende rechtszaken en wurgcontracten. We moeten ons aanpassen. Meer betalen of wegwezen!

Hou toch eens op! We zijn vijftigers en moe van het strijden voor de vrijheid. En de jongeren hebben geen tijd om het van ons over te nemen want die zitten gevangen in hun eigen stress. De stress van het halen van je studie in net te weinig tijd of het boven water houden van het financiële hoofd als je op jezelf wilt wonen.  Als je moe bent, geef je eerder toe. De maatschappij put ons uit. Willen we dit echt met zijn allen? Willen we echt een maatschappij die creatief zijn alleen kan waarderen binnen de grenzen van ‘hoe het hoort’? Woonbeleid dat alleen gericht is op de hoogste winst?

Het wordt grijs.
Het wordt doods.
Ik ben niet boos meer.
Ik huil.

 

 

 

Share This