…ben je zelf!
degrootsteafleider

Mijn dochter heeft haar enkel verstuikt en wel zodanig dat ze nu op krukken loopt en de huisarts al heeft aangekondigd dat er fysiotherapie volgt na het eerste herstel. Het is echt heel sneu. Gisteravond zou ze naar een groot popconcert. Ze had al weken geleden de kaartjes geregeld en nu kon ze niet gaan. Echt heel zielig. En toch baal ik ervan.

Dat balen komt omdat mijn planning ‘over de kop’ gaat, want mijn dochter heeft nu natuurlijk meer verzorging en aanwezigheid nodig. Geloof me: ik doe het met liefde en ik geniet er ook van, want het is best lang geleden dat ik zo lekker voor haar heb mogen zorgen. Waarom frustreert het me dan dat ik niet toekom aan dat wat ik voor deze week had gepland? Waarom is dat zo belangrijk?

Kunnen doen wat je gepland had, geeft een gevoel van grip op de zaken. Een gevoel van “in controle” zijn. Dat is een prettig gevoel. Bedenken wat je gaat doen en het dan ook doen. Heerlijk! Maar ja, dan zijn er allerlei afleiders zoals dochters met gekneusde enkels of kleinere dingen zoals een mailtje met een vraag die echt nu beantwoord moet worden of de wasmand die overvol is. Hoe kun je ooit nog toekomen aan je planning, terwijl er zoveel andere dingen om aandacht roepen?

Als ik eerlijk ben, ben ik van bijna alle afleiders zelf de oorzaak: ik voel de impuls om ergens op te reageren en dus spring ik op. Terwijl ik de pop-up van mijn mail uit heb staan, ga ik toch zelf kijken of er toevallig iets in m’n mailbox zit. Elke keer pak ik even m’n telefoon (die op stil staat) om te kijken of er iemand een Whatsappje of een ander bericht heeft gestuurd. Terwijl er nog niemand in mijn huishouding klaagt dat hij geen schone kleren meer heeft, geef ik toch toe aan de impuls om nog even een wasje te draaien. Juist als ik eigenlijk iets anders van plan ben.

De grootste afleider ben ik zelf. Als ik dus al iets te balen heb, dan is dat over mezelf en de sterke neiging die ik heb om op impulsen te reageren. De zorg voor mijn dochter is daar maar een minuscuul deeltje van. Als je jezelf hoort roepen “Ik kan mijn planning niet halen, want er komt telkens iets tussendoor!” kijk dan eens heel eerlijk naar je werkgedrag. Ben je het niet vooral zelf, die je steeds onderbreekt?

Zowel bij onderbrekingen van buiten als van binnen is het vooral zaak dat je leert om je te concentreren. En als die concentratie onderbroken wordt, hoe je die zo snel mogelijk weer oppakt. Leer jezelf aan om je met je volledige aandacht te richten op de taak die voor je ligt. Spring niet op bij de eerste impuls die je voelt. Laat je mailbox dicht, ook al brand je van nieuwsgierigheid. Zitten en focussen. De impuls opmerken, maar er niet aan toegeven. Je blijven richten op wat je af wilt maken. Iedere keer weer opnieuw… en opnieuw.

Ik heb mijn dochter een tekenboek gegeven. Doordat ze nu de hele tijd moet zitten en op een gegeven moment echt wel klaar is met het kijken van series en chatten met haar vriendinnen, pakt ze potloden en gaat ze aan de slag. Ruim twee uur zit ze (met muziek op haar hoofd) te tekenen. Ze gaat net zolang door tot de tekening helemaal af is. Daar kan ik een voorbeeld aan nemen. Ik zoek op Spotify naar een fijne “concentration playlist” en ga dit stuk schrijven. En als ik het even niet meer weet, dan blijf ik zitten, haal een keer rustig adem, denk na en schrijf daarna rustig verder. Net zolang tot het klaar is.

Share This