Gooi in een stoofpannetje wat irritatie, een snufje lamlendigheid en op de bodem wat aangekoekt verdriet dan heb je het te pakken: narrigheid. Het woord bestaat niet. Nattigheid wel, maar dat is niet wat ik bedoel. Narrig. Je kunt narrig zijn en als je dat bent dan heb je last van narrigheid. Geen narigheid al kun je die in al je narrigheid (met een snauw of zucht naar je huisgenoten) makkelijk veroorzaken.

Vanochtend had ik het heel druk. De was moest echt eerst opgevouwen en zelfs de deur van de wasmachine moest nodig schoongemaakt. Het duurde maar en duurde maar voor ik ging zitten voor mijn dagelijkse half uur meditatie. Dat uitstel was er niet voor niets, want ik had dus tamelijk veel last van narrigheid en meditatie kan werken als een vergrootglas, al je gevoelens komen extra scherp in beeld. Daar zelf voor kiezen door te gaan zitten en je ogen dicht te doen, voelt knap stom, maar ja.. toch doen hè!

Meditatie vraagt maar één ding: aanwezig blijven bij dat wat er is. Dat is het allermoeilijkste. Zeker als je narrig bent. Dan wil je liever weg van dat gevoel. Toen ik dan eindelijk zat, scheelde het weinig of de tranen stroomden uit mijn ogen. Geen idee waar dat over ging. Nog steeds niet trouwens. Heerlijk geslapen. Lekker lang ook. Geen stress. Geen ingewikkelde dingen in mijn leven en dan toch die donkere wolk om mijn hoofd. Oké. Ademhalen. Blijven. Toen loste het zware langzaam op. Het werd ietsje lichter. En ietsje lichter is al heel wat. Genoeg om morgenochtend met wat er dan ook is weer een half uur te gaan zitten. Mijn ogen dicht te doen, adem te halen en erbij te blijven, zelfs als er nog meer narrigheid blijkt te zijn.

Wil je je leren hoe je meditatie kunt integreren in je dagelijks leven, dan is een one-time coaching misschien iets voor jou. Eén afspraak in Utrecht waarin je handvatten krijgt om deze (of een andere gewoonte) in de vingers te krijgen.

Share This