Vanaf vandaag zullen mijn schrijfsels een wat andere vorm krijgen. Minder boekenwijsheid, meer direct uit het leven gegrepen verhalen. Van mijzelf. Van mensen die ik ontmoet. Verhalen vertellen hoe het leven echt is. Dat plannen heel leuk kan zijn en dat er soms helemaal niets te plannen valt. Dat het enige dat je kunt doen, stil liggen is en het allemaal even over je heen laten komen.

Ik kan nog niet zo lang schrijven, want ik kan nog niet zo heel lang zitten. Hopelijk vinden jullie niet al teveel spelfouten want mijn hoofd is nog niet optimaal helder. Op 20 februari werd ik geopereerd aan wat later een goedaardige tumor bleek. Een flinke buikoperatie dus met een hersteltijd van een slordige 6 weken. De hele maand maart staat in het teken van herstellen. Wat mij betreft mag daar best dat zonnetje van afgelopen week bij komen. Hoe heerlijk is het om nu in de tuin te zitten en wat om me heen te staren naar openbloeiende krokussen en straks de tulpen…

Als vrouw die voorheen elke dag meerdere doelen stelde en een licht overdreven werkdrive had, is dit hele proces waar ik nu in zit erg leerzaam. Hoe betrekkelijk werken en doelen halen eigenlijk is. Hoe weinig je te bepalen hebt als je iets mankeert dat je niet zelf zomaar kunt oplossen. Als ik nu elke dag een stukje wandel bepaal ik nog steeds een doel, maar ik ben vooral trots als ik goed blijf voelen hoever ik echt kan en dan telkens mijn doel weer loslaat, eerder omkeer en terug naar huis ga.

Al vaker heb ik de loftrompet geblazen over meditatie. Zelfs de dag na de operatie heb ik het voor elkaar gekregen om mijn halfuurs meditatie te doen al viel ik ondertussen wel in slaap natuurlijk. Los van de formele meditatie hielp de ‘meditatie-stand’ om me over te geven aan alles wat onvermijdelijk was: het wachten, de misselijkheid, de onzekerheid omdat pas een week na de operatie duidelijk werd om het om goed- of kwaadaardig ging. Het wordt er niet beter van meditatie, maar wel draaglijker.

Mijn werkethos is verandert. Dat voel ik. Het lijkt me allemaal wat minder te boeien. Het is natuurlijk heel interessant om te zien of dat zo blijft of dat ik ga vervallen in oude ren en vlieg patronen. In ieder geval wil ik blijven schrijven. Mijn verhaal blijven delen, omdat ik denk dat we daar wat aan hebben. Ik aan jouw verhaal en jij aan het mijne. Omdat we allemaal gewoon mensen zijn…